Siyasetin damarlarını kurutup, halkın iradesini temsil eden makamları soğuk ve ruhsuz bir memuriyet zihniyetine teslim ettiğiniz an, millet ile devlet arasındaki o kutsal gönül köprüsünü kendi ellerinizle yıkmış olursunuz…
Geçmişte askeri ve sivil vesayet odaklarını darmadağın ederek egemenliği gerçek sahibine, yani doğrudan sandığa ve millete teslim eden güçlü bir siyasi irade ortaya konulmuştu.
Yüzde elli artı bir şartıyla doğrudan halkın oyuyla işbaşına gelme modeli, siyaseti tabanın sesine ve taleplerine mahkûm eden bir mekanizma olarak kurgulanmıştı.
Ancak ne acıdır ki, sistemi hızlandırmak ve karar süreçlerini pratikleştirmek adına atılan adımlar, zamanla sivil siyasetin o doğal denge ve denetleme ruhunu zayıflatarak meydanı seçilmemiş bürokratların hakimiyetine bıraktı.
Bakanlık koridorlarında sivil iradenin yerini alan bu teknokrat ve bürokrat ağırlığını, "popülizmden uzaklaşma" diye alkışlayan bir akıl tutulması yaşanıyor.
Oysa halkın feryadına kulak vermek popülizm değil, demokrasinin bizzat kendisidir!…
Sandık korkusu taşımayan, seçilme kaygısı bilmeyen bürokrasi; önündeki kördüğümleri kesip atarken yaptığı yıkımın toplumsal ve siyasi maliyetini umursamama konforuna sahiptir.
Vatandaşın cebini yakan, yuvasını dağıtan masa başı kararların ağır faturasını o atanmış memurlar ödemez; o faturayı seçim günü geldiğinde doğrudan siyasetçi öder…
Fakat bugün Türkiye’nin ve özelde AK Parti’nin yaşadığı asıl büyük trajedi, bu memuriyet hastalığının artık bizzat siyasetin kendi kılcal damarlarına sıçramış olmasıdır…
Gerçek siyaset; sokağın tozunu yutmuş, o mahallenin acısıyla yoğrulmuş, tabanın bağrından kopup gelmiş gerçek seçilmişler tarafından yapılmalıdır…
Oysa bugünkü manzaraya bir bakın: Artık siyasetçi dediğimiz milletvekilleri ve belediye başkanları bile tabanla zerre alakası olmayan "atanmışlardan" oluşuyor!..
Teşkilatın çilesini çekmemiş, şehrinin sokağında vatandaşla omuz omuza yürümemiş isimler, tepeden inme listelerle milletvekili yapılıyor; masa başı mühendislikleriyle belediye başkanı adayı gösteriliyor.
Koltuğunu korumak için seçmene değil, sadece yukarıdaki dar bir çevreye şirin görünmeye mecbur bırakılan bu "atanmış siyasetçiler" ordusu, doğal olarak tabana sırtını dönüyor.
Vatandaş derdini anlatmaya gittiğinde karşısında kendisinden birini değil, tıpkı ekonomi yönetimindeki o soğuk neoliberal kadrolar gibi tepeden bakan, "devlet aklı" arkasına saklanan kibirli vitrin figürleri buluyor…
İşte AK Parti’deki bu hızlı ve önlenemez düşüşün altında yatan en temel sebep tam olarak budur!..
Tabanla bağı kopmuş, sokaktan habersiz, seçmeni sadece beş yılda bir oy deposu gören bu "atanmışlar" siyaseti partiyi içeriden kemiriyor….
Millet ile devlet arasındaki o kutsal güven ve aidiyet bağı, bu ruhsuz ve tabansız kadrolar yüzünden çok ağır hırpalanıyor…
Siyaseti yeniden tabana, sokağa ve milletin öz evlatlarına teslim etmediğiniz sürece; tepeden atanan o şık ceketli vitrin mankenleriyle bu erimeyi durduramazsınız…
Unutmayın ki seçmen, kendisinden kopuk atanmışlara değil, kendisiyle birlikte ağlayıp kendisiyle birlikte gülen gerçek seçilmişlere oy verir!..
